|
 Vrolijke koeien
Koeien maken vrolijke sprongen als ze voor het eerst sinds maanden weer het gras onder hun poten voelen. En precies zo voel ik mij, als ik voor het eerst sinds 5 maanden weer op mijn motor klim. De neiging om als ongeleid projectiel door het verkeer te gaan, is daarom groot. Maar Koos Spee heeft mij vrijdagavond op tv nog gewaarschuwd: motorrijders moeten weer wennen aan hun evenwichtsvoertuig én automobilisten hebben de motorrijder letterlijk voor enkele maanden uit het oog verloren. Dus… ik houd me in. Hmmm.
|
|
|
 Tik, tak, tik, tak...
Heb jij leren klokkijken? Ik wel en Petra ook. Diana denk ik niet. Of althans, ze leeft niet naar de klok. Afspraken maken wordt dan een beetje lastig. Ruim drie kwartier later dan afgesproken komen Diana en Nicole aangereden.
Petra gaat rijden op de KTM van Gerard, want haar Speed Triple staat chagrijnig te doen in de schuur. We zwiepen behendig ons rechterbeen over het zadel om geen minuut langer te verliezen. Maar ja, ellende komt altijd in drieën. Na vergeefse jumpstarts (wél in z'n 2 Gerard!) en een hopeloze reanimatie met starkabels, zet Gerard zijn KTM chagrijnig naast de Speed.
|
 Benzinetruc
Petra en ik tanken voordat we ons aansluiten bij de andere meiden. Toevallig komt Astrid tegelijkertijd bij het tankstation aan. Na het tanken loop ik naar binnen en zeg tegen de man achter de balie: "pomp 3". Hij zegt dat zij, al wijzend naar Astrid, dat bedrag van die pomp net heeft afgerekend. Huh?! Na wat onhandig gedoe, betaal ik het bedrag dat Astrid heeft getankt bij pomp 2 en betaal haar de restschuld.
Nederland valt niet tegen
Vandaag is mijn eerste motorrit in Nederland nadat we terug zijn uit Spanje, waar we 3 weken lang bocht-in-bocht-uit hebben gereden. En ik moet eerlijk zeggen: het valt me niet tegen. Dat komt omdat Marleen een mooie route heeft uitgezet.
|
|
 Een dijk van een rit: de dijkenrit
Zondagochtend 10.00 uur: ik zit aan de koffie bij Petra voordat we vertrekken naar Arnhem.
Diana's MotorMeidenrit begint bij de Mc. Donalds. Vanaf 11.00 uur is het verzamelen met de bedoeling rond 11.30 uur te vertrekken.
Het is deze keer een gevarieerde groep: de 'oude' bekenden (Diana, Petra en Jeanet), een nieuwe meid (een tweede Diana), een redelijk nieuwe meid (een tweede Astrid), en eentje die nu bijna een jaar moeder is (Gerdienke). Waar ik Nicole moet plaatsen weet ik niet. Ze is niet eentje uit de harde kern, maar nieuw is ze ook niet. Maar gezellig wordt het in ieder geval!
We rijden de alom bekende Dijkenrit. Het is geen lange route, slechts 110 km, maar wel een mooie.
|
 We rijden van huis weg met krap 12 graden en nogal wat nattigheid richting Sauerland. Maar niet getreurd: het belooft nog prachtig weer te worden, dus de regenpakken laten we thuis. Frank en ik komen als eerste aan. Van Markus krijgen we de sleutel van kamer 27 overhandigd. Dat is de grootste, maar tevens een van de lichtste kamers aan de nieuwe ‘Ruhige Seite’.
’s Avonds besluiten we in het nabij gelegen plaatsje Büren een pizza te eten in plaats van de eeuwig zelfde menukaart van Markus. Onze lege borden worden weggehaald en de serveerster vraagt of het lekker was. Wij zeggen dat het tegen viel, vooral vanwege de niet helemaal gegaarde bodem. Frank neemt nog een espresso en ik een koffie. De koffie is zoals de pizza. Maar ja, wat kun je verwachten van een echte bak slappe Duitse koffie?
Jarig Jobje
We gaan naar onze kamer en ik spring nog even onder de douche voordat de Petra, Gerard, Tom en Diana komen. Maar met de föhn in de hand wordt er al gebeld waar we blijven! In de bar zijn ze alle vier al in opperbeste stemming. En om 24.00 uur wordt er uitbundig ‘Lang zal ze leven’ gezongen voor mij. Yeah! De 43 is gehaald. Daarom trakteer ik op het Spaanse drankje ‘43’.
|
|
|
|
|
<< Start < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende > Einde >>
|
|
Pagina 1 van 8 |
