We rijden van huis weg met krap 12 graden en nogal wat nattigheid richting Sauerland. Maar niet getreurd: het belooft nog prachtig weer te worden, dus de regenpakken laten we thuis. Frank en ik komen als eerste aan. Van Markus krijgen we de sleutel van kamer 27 overhandigd. Dat is de grootste, maar tevens een van de lichtste kamers aan de nieuwe ‘Ruhige Seite’.

’s Avonds besluiten we in het nabij gelegen plaatsje Büren een pizza te eten in plaats van de eeuwig zelfde menukaart van Markus. Onze lege borden worden weggehaald en de serveerster vraagt of het lekker was. Wij zeggen dat het tegen viel, vooral vanwege de niet helemaal gegaarde bodem. Frank neemt nog een espresso en ik een koffie. De koffie is zoals de pizza. Maar ja, wat kun je verwachten van een echte bak slappe Duitse koffie?

Jarig Jobje

We gaan naar onze kamer en ik spring nog even onder de douche voordat de Petra, Gerard, Tom en Diana komen. Maar met de föhn in de hand wordt er al gebeld waar we blijven! In de bar zijn ze alle vier al in opperbeste stemming. En om 24.00 uur wordt er uitbundig ‘Lang zal ze leven’ gezongen voor mij. Yeah! De 43 is gehaald. Daarom trakteer ik op het Spaanse drankje ‘43’.

De volgende ochtend zingen Diana en Petra voor me nog meer het verjaardagsgevoel te geven. Niet lang daarna gaan we het asfalt tergen met onze banden. Op een gegeven moment zijn we aan het tanken. Toet toet toeoet!! Daar zijn Marleen en Louis. Wat een toeval. Ze sluiten zich bij ons aan en we razen weer verder door het frisgroene Sauerland.

’s Middags is Marcel met de auto gearriveerd. Hij speelt dit weekend voor (brommer-)boodschapper. (Louis: nog blij met je geile leren heuptasje?) ’s Avonds komen Monique, Astrid en Katinka aan. Onze magen knorren intussen goed, het is al 21.00 uur! Dan beginnen ineens de verassingen: er is speciaal gezorgd voor ‘Spargel’. En ze zingen luidkeels. Diana komt met een groot, dun, vierkant cadeau te voorschijn. Ik maak het open: een parachutesprong! Wow, echt geweldig. Ik krijg er kippenvel van. Het grote vierkant blijkt een wensballon. Als verassing heeft Frau Happe een zebrataart gemaakt. Er staat op ‘Jeanet 43 jaar jong’. Super!

Ik zie vrijdagmorgen letterlijk het licht: ik ben daadwerkelijk 43 jaar, maar om mij daar om 6.00 uur ’s morgens voor wakker te maken… Ik trek ook deze ochtend weer een zwarte short van Frank over mijn hoofd. Dat werkt niet echt. Mijn Buff dan? Nee, deze Ninja Turtle-style zit te strak. Ik ga binnenkort een slaapmasker kopen.

BAR

Vrijdag is het zo’n 20 graden. Een prima rijweertje. We gaan er met z’n elven op uit. Louis laat nogal grote gaten vallen. Astrid laat ook nogal grote gaten vallen. Maar met het verschil dat zij ze niet dicht kan rijden.

Leuk hoor, die communicatiesetjes, maar roddelen over Petra en Gerard is er niet meer bij. Je weet namelijk maar nooit met wie je ineens verbonden bent zonder aan de knopjes gezeten te hebben. Thuis moeten we alles maar eens drastisch resetten.

Opvallend veel groene-jasjes-brigades komen we tegen. En de politie heeft schijnbaar ook een personeelsuitje. Zo veel heb ik er nog nooit gezien in het Sauerland. Een slecht voorteken?

Na een dagje geweldig rijden, heeft Louis een ideetje: even BARren. Wasda? Brute Avond Rit. ’s Avonds na een dagrit nog een rondje knallen van zo’n 50 km. Maar het is al best laat en we hebben ook wel zin om aan de bar te barren.

’t Heeft wat voeten in aarde, maar we besluiten niet meer om 9 uur te ontbijten en dan ‘we zien wel hoe laat we vertrekken’, maar te gaan voor een ‘streefvertrektijd’. Tien uur is de bedoeling.

Zaterdagavond zitten we gezellig rondom de vuurschaal. Een mooi moment om het mooie symbolische cadeau, de wensballon, op te laten. Ik schrijf erop ‘Emigreren met Frank’. De ballon steken we aan en: daar gaat ie. Hij vliegt lang en hoog naar het Noorden. Dat de wens maar mag uitkomen!

De momentjes 

De bedachte streeftijd halen we niet. Gerards KTM (Kwalitatief Teleurstellende Motor) klinkt chagrijnig als hij wakker wordt gemaakt. Hij kucht en daarna zit er geen leven meer in. Diana en Tom hebben startkabels, die gaan voor de zekerheid mee op pad.

Ik rijd als vierde als ik in mijn ooghoeken ineens Katinka greppelonderzoek zie plegen. Zo snel we kunnen, keren Petra, Frank en ik om. Op deze mooie bochtige weg heeft Katinka de bocht overschat. Ze is rechtdoor geschoten. Gelukkig heeft ze zelf niks, behalve de schrik. De linker voorknipper werkt niet meer en er zitten scheuren in het plaatwerk en er is een stukje kuipruit verdwenen. Als je hier goed gaat zoeken, kom je ook andere motoronderdelen tegen. Die van Alan bijvoorbeeld van de vorige keer dat we hier waren, precies in dezelfde bocht!

Misschien had Katinka toch eerst naar de motorzegening in Harth moeten gaan?!

We rijden rustig verder om Katinka even te laten bijkomen van de schrik. Op een gegeven moment rijden we verkeerd (ja, ook dat kan met een Zumo!!) en als ‘grapje’ rijd ik zachtjes tegen de achterband van Gerard. Boem!! Motor uit. Gerard boos. Ik kan het zien ondanks zijn smoke-vizier: hij is boos in het kwadraat. Ze duwen de KTM aan en we kunnen weer verder.

In Schmallenberg zeggen Katinka en Monique met z’n tweetjes terug te gaan naar Markus. Monique heeft last van haar schouders en Katinka heeft nog een beetje de bibbers. Wij nemen de startkabels over uit Katinka’s tanktas, want je weet maar nooit of die KTM er weer mee ophoudt…

We slaan links af. Behalve Gerard. Die is ineens niet meer te zien. En waarschuwen kan hij Petra niet, want ze hebben een ‘communicatieniet’. Ik offer me wel even op en jaag over het asfalt naar voren, zeg dat we moeten keren en jaag weer terug. Met deze snelheid denkt iedereen dat er iets ergs is gebeurd. Nou, gelukkig is dat niet zo. De Speed offert zich op om de KTM met de startkabels aan de praat te krijgen. En ineens: BRRRRROEEEMMM!!! Katinka en Monique komen langs gescheurd. Monique ziet ons staan vanuit haar ooghoeken, maar ze kan het Katinka niet zo snel laten weten. De Speed heeft de KTM weer leven ingeblazen en we gaan weer verder.

Ik rijd zo’n beetje achteraan in de groep en heb wat auto’s en een busje in te halen. Eindelijk is dat gelukt. Zie ik ineens iedereen op een parkeerplaats staan. Ik kijk te vluchtig of ik kan stoppen en om te keren. Hoor het busje dat als een gek achter mij aan heeft gereden piepend remmen en langs me heen scheren terwijl ik in het gootje stop. Dat liep nog net goed af…

Monique heeft zaterdagavond te veel gedronken. En dat is te merken als ik zondag achter haar rijdt. Ze rijdt wat onstabiel, ondanks haar nieuwe ruitje dat Marcel zaterdag voor haar gekocht en meteen gemonteerd heeft. (Strategisch gezien een goede zet: Je vrouw paaien met een kuipruitje is uiteindelijk goedkoper dan een Triumph Street Triple). Op enig moment schiet ze in een linkerbocht helemaal door om bijna een frontaaltje aan te gaan met een andere motorrijder. Genoeg voor mij. Ik ga er langs!

Ik rijd achter Petra en we maken een stoplichtsprint, met minder koppel dan een driecilinder geef ik heel veel gas en laat de koppeling snel vieren. Met als een (kleine, dat dan weer wel) wheely als gevolg. Ik juich in mijn helm, wat een goed gevoel! Geen reactie van mijn mede-communicatierijders. Even later rijd ik mijn rechter stepje aan de grond. Ik grom, want ik heb geen slijtknoppen erop en dus is het einde bereikt van de mogelijkheid nog platter te gaan. Verzitten dus. En weer geen reactie van mijn mede-communicatierijders. Beleef je eens wat, is er geen contact!

Mijn andere momentje, zeg maar gerust BDE, is zondag. Het laatste stuk van Alme naar Harth is 7 km en daar pakken we de ‘do or die-rijstel’. Ik ga als een wilde achter Tom aan. Nog eeeven die auto inhalen. Er komt een tegenligger aan, maar die had vast tabak van die andere nare motorrijders van ons groepje en hij geeft harder gas als ik verwacht. Dat wordt bijna tripleren op deze smalle weg. Ik geef nóg meer gas om een afdruk van het Opel-logo in mijn voorhoofd te voorkomen. Mijn hart gaat tekeer en met Gerard in mijn kielzog geef ik aan dat hij er nog maar eventjes voor moet gaan. Ik haak even af. Aan het einde van dit geweldige weekend wil ik niet sterven voor de deadline.

Hunxe 

Zondagmiddag sidderen we op het terras bij Markus nog na met een coupe ijs en wat drinken. We zetten de motoren vast op onze trailers, kussen elkaar gedag en vertrekken. Wij rijden op met Petra en Gerard. Langs de A3 op de Autobahn eten we met hen bij de Hunxe. Het laatste redelijk goede wegrestaurant voordat we weer op Nederlandse grond belanden. Nog maar weer net op pad: toet, toeoeoet!! Diana en Tom halen ons al zwaaiend in. Dus… tot de volgende keer allemaal, het was weer helemaal super!!