Benzinetruc Petra en ik tanken voordat we ons aansluiten bij de andere meiden. Toevallig komt Astrid tegelijkertijd bij het tankstation aan. Na het tanken loop ik naar binnen en zeg tegen de man achter de balie: "pomp 3". Hij zegt dat zij, al wijzend naar Astrid, dat bedrag van die pomp net heeft afgerekend. Huh?! Na wat onhandig gedoe, betaal ik het bedrag dat Astrid heeft getankt bij pomp 2 en betaal haar de restschuld.
Nederland valt niet tegen Vandaag is mijn eerste motorrit in Nederland nadat we terug zijn uit Spanje, waar we 3 weken lang bocht-in-bocht-uit hebben gereden. En ik moet eerlijk zeggen: het valt me niet tegen. Dat komt omdat Marleen een mooie route heeft uitgezet.
We zitten op sommige terrassen langer dan verwacht. Marleen stelt daarom voor om een stuk af te snijden van 20 kilometer. Ik opper nog om dan harder te rijden en zo tijd terug te winnen, maar daar wordt helaas geen gehoor aan gegeven. Het 2e deel van de route, na de afsnijding, is misschien nog het opnieuw bekijken waard.
En: er is al weer een nieuwe meid die meerijdt! Ze heet Miranda (nickname: Mier) en rijdt op een mooie rode Aprilia Tuono. Fijn dat je het volgehouden hebt met je knie en hopelijk tot de volgende keer.
Marleens VRO-cursus Helaas kunnen we op een gegeven moment niet de route volgen die Marleen uitgezet heeft. De straat is opgebroken. We rijden als makke lammetjes achter Marleen aan, terwijl ze een doodlopende weg inrijdt. Er hangt nog onderbord bij 'alleen doorgang voor (brom-)fietsen'. Maar Marleen laat zich niet zomaar uit het veld slaan. Nee, Marleen blijkt iemand van de bijzondere verrichtingen: ze rijdt, zij het met enige twijfel, een nogal steile fietsbrug op. Middenop houdt ze stil. Niemand gaat haar achterna en we kijken achter onze vizieren haar gapend aan. "Gaan we dit echt doen?" Ook Marleen vindt het te gortig en wil niet iedereen onderwerpen aan een cursus VRO 2 [ Verhoogde RijOpleiding, red.]
Waarom weet niemand, maar we schijnen per se terug te moeten keren bij de startplaats, de Mac Donald's in Kampen. Nadat we weten welke huizen te koop staan, welke voortuinen in aanmerking komen voor de 'mooiste voortuin van Kampen', welke huizen dringend een schilderbeurt nodig hebben, wie er een dikke bak voor de deur hebben staan en alle drempels geteld hebben... rijden we ons wederom vast. Uit de straat zijn alle klinkers op hopen gegooid. Maar er liggen nog stoeptegels naast de opengebroken weg. Marleen besluit ons de 'trottoirvlucht' bij te brengen. En wederom gaan we schaapachtig achter haar aan. We komen op het fietspad uit. Gerdienke drukt op het knopje om groen te krijgen. Ik lach me gek, wat een zot gezicht!! Het wordt maar niet groen. Gerdienke, Petra, Katinka en ik rijden door het rode fietslicht en het terrein van de Mac op.
Stoute meisjes Zijn we uiteindelijk terug bij de Mc. Donald's in Kampen, gaat iedereen er redelijk snel vandoor. Ik heb nog net tijd om mijn helm af te doen voor de afscheidskus van Gerdienke. Bijna iedereen heeft nog een drukke avond in het vooruitzicht. Dus we drinken niet nog gezellig met z'n allen wat na op het terras. Petra is nog aan het tanken en ik moet de afscheidszoenen aan haar doorgeven van bijna iedereen (bij deze dus trouwens!).
Vanmorgen hebben we vanaf Apeldoorn over de snelweg naar Kampen gereden. Dat is wel erg saaaaai. Daarom kiezen we er nu voor om binnendoor over de dijken terug te rijden. Ik zeg maar even niet waar, want we hebben de streefgrens van 'ongeveer' 2x 30-km per uur proberen aan te houden, ahum. Petra had nog wat Spaanse peper over, vandaar. En de politie zou zo maar op het idee kunnen komen te gaan posten na een volgende MM-rit, ha ha!! |