Tik, tak, tik, tak...

Heb jij leren klokkijken? Ik wel en Petra ook. Diana denk ik niet. Of althans, ze leeft niet naar de klok. Afspraken maken wordt dan een beetje lastig. Ruim drie kwartier later dan afgesproken komen Diana en Nicole aangereden.

Petra gaat rijden op de KTM van Gerard, want haar Speed Triple staat chagrijnig te doen in de schuur. We zwiepen behendig ons rechterbeen over het zadel om geen minuut langer te verliezen. Maar ja, ellende komt altijd in drieën. Na vergeefse jumpstarts (wél in z'n 2 Gerard!) en een hopeloze reanimatie met starkabels, zet Gerard zijn KTM chagrijnig naast de Speed.

Ik bel Frank of Petra misschien zijn Aprilia RSV Mille mag lenen. Dat mag en daarna scheurt Petra op de fiets ín motorpak en helm nog op naar ons huis. De grote wijzer staat intussen op de 2 en de kleine op de 11. Petra drukt op de startknop en: hij start! Frank zegt: "Jullie hebben ook veel te nieuw spul".

We hebben afgesproken bij Katinka thuis. Ze heeft een verrukkelijke chocoladetaart gemaakt. Voorzien van de tekst: 'Diana goede reis, de MotorMeiden'.

Het laatste middagmaal

Metty heeft zich na lange tijd weer eens bij ons aangesloten. Maar ze vindt dat we wel te hard rijden op de stukken tussen de bochten in. En dat zijn er best wat. We willen namelijk geen van allen ons rijbewijs kwijtraken. Ze heeft 2 jaar geleden een boetetrauma opgelopen, maar af en toe moet je wel een risico durven nemen. Dat houdt het ook een beetje spannend.

Ergens diep in de Achterhoek eten we het laatste middagmaal als 'MotorMeiden met Diana'. Diana gaat ons en Nederland verlaten. Met Tom gaat ze een wereldreis maken. Om zich daarna te vestigen in Oostenrijk. Nicole, Katinka en ik hebben niet gehoord dat Diana trakteert op de lunch. Dat is jammer, want anders hadden we het duurste op de kaart uitgezocht.

Vlak na de pauze haken zowel Metty als Monique af. Metty wil nog paardrijden en Monique wil op tijd thuis zijn.

Nederlandse zomer

Of te wel: geen échte zomer. Al langer dan een maand halen we bijna iedere dag wel een nat pak. En ook deze keer moeten we, ondanks de droge weersverwachting, eraan geloven. We rijden zo snel mogelijk naar het dichtstbijzijnde restaurant. We laten ons opdrogen onder het genot van dampende kruidenthee en geurende cappuccino's met slagroom én een heuse Jan Hagel.

Het zonnetje prikt weer een beetje door de wolken, de wegen waaien droog en wij verdwijnen op onze motoren richting Olst. Daar gaan we met de pont over naar Welsum. "Wie zin heeft om te jakkeren over de dijk mogen wat mij betreft gaan", zegt Katinka. Dat is niet tegen dovemansoren gezegd. Maar alleen Katinka en ik gaan er vandoor. Katinka heeft een beetje last van het boze oog gehad, maar daar is nu niks meer van te merken! Wel even gas terug bij de dijkhuizen, de grijze kliko's en de peronenauto's langs de weg natuurlijk.

Best kicken zo'n Aprilia

Na een ritje van 180 km. nemen we afscheid van elkaar. Petra en ik rijden over de Wilpsedijk naar Voorst en bij Empe duiken we de kleine landweggetjes op. In mijn achteruitkijkspiegel zie ik de Aprilialamp schijnen. Petra weet wel weg met Franks motor. Dan schieten we de grote weg op. Ik trek hem tot twee keer toe in de begrenzer en dat speelt mijn voorsprong parten. De Aprilia haalt mij in. Met 217 echte kilometers op de teller laten we automobilisten met open mond achter die we voorbij stuiven.

We tanken bij de Tango. Ik zeg: "Eigenlijk wil ik best even op dat hok rijden". We ruilen en ik voel hoe smal de tank is, en hoe sportief ik naar voren zit. Zat ik ook altijd zo sportief op mijn R6? Petra en ik scheuren een rondje op 'onze speeltuin'. Die Aprilia voelt stiekem best lekker...