Welke motoren voelen we aan de tand?

Vandaag ga ik met enkele andere motorrijders testrijden op een vijftal opzienbarende motoren van 2011 voor het blad MOTOplus. Het beloofd vandaag een prachtige nazomerdag te worden. Al lijkt het daar nog niet op. De weg naar Varsseveld is bezaaid met mistbanken.

Bij binnenkomst zit een van de andere testrijders al aan de koffie. Ik schuif aan en ook ik krijg een dampende kop koffie voor mijn neus. De anderen druppelen binnen en we maken kennis met elkaar, met de fotograaf en met Jeroen Hidding, de chef-redacteur, die vandaag ook met ons zal testrijden.

Suzuki V-Strom 650: niet spannend maar wel ontspannend

Rond negenen vertrekken we voor een rit door de mooie bochtige Achterhoek. Als eerste motor wil ik graag rijden op iets totaal anders als dat ik gewend ben: ik kies de Suzuki V-Strom 650. Met de ontspannen zithouding kan ik het gemakkelijk een dag lang volhouden. Met speels gemak dirigeer ik hem door de mooie bochten tussen Zelhem en Hengelo Gld. De grote vierkante spiegels ogen wel erg jaren '70. Of is dit de zogenaamde retro-look waar 'men' tegenwoordig zo dol op is?!

Als ik flink optrek, zit ik bijna direct in de toerenbegrenzer. Dus het duurt maar even en daarna zit ik al in de hoogste versnelling. Opvallend is de opvallende flinke vrije slag in de gashendel. Daarnaast is er nog een belangrijk minpunt: de remmen. Ze voelen zompig aan. De windbescherming van de kuipruit is goed, ik bespeur geen nare windwervelingen om mijn helm. De zithoogte van de V-Strom is redelijk hoog, dat is wel prettig met mijn lange benen.

Voor de koffiestop rijden we het kleinste stadje van Nederland binnen, het middeleeuwse Bronckhorst.

We zetten de motoren neer, maar Jeroen blijft noodgedwongen op de Ducati Diavel zitten. Bij de Stukgati brak de jiffy al af voor vertrek! Jeroen zet de duivel tegen de kerk. Hopelijk heeft dat geen gevolgen voor de rest van de dag!

Honda Crossrunner: een allemansvriendje

Ik spring op de Crossrunner en meteen valt op dat als ik flink door de bocht veeg, de motor in de bocht zwabbert. De vering mag een stuk strakker, of liever: een setje Wilbers, Öhlins of Hyperpro eronder. Nu is het teveel een motor met een eigen willetje als ik hem van jetje geef. Terug op toersnelheid gedraagt de Crossrunner zich voorbeeldig. Het brede stuur zorgt bij deze rechtop zitpositie voor een goed aanvoelend stuurgedrag. Ook bij de Crossrunner zijn de remmen niet om over naar huis te schrijven, het duurt lang voordat er überhaupt iets gebeurt. En de gasreactie is er eentje van 'aan' of 'uit' als ik langzaam rijd. De knop van de richtingaanwijzer zit lager dan normaal, dus af en toe druk ik per ongeluk op de toeter ... Sorry!!

De fotograaf maakt actiefoto's vanuit het weiland en even later zit hij achterstevoren foto's te maken vanuit de achterbak van de auto met de klep open. Wij rijden daar met ons vijven vlak achter. Dit moet even geoefend worden en op dat moment komen er twee grote combines de hoek omzeilen. Onze auto in de remmen, de fotograaf bijna rollend door de achterbak van de auto. En wij? Wij graven onze voorwielen in het asfalt!

Kawasaki Z1000SX: zeker geen kwalijkzaki!

Het is weer tijd om te wisselen van motor. Ik lonk naar de Ducati, maar die is alweer vergeven. Dus ik werp me op de Kawasaki, een sportieve toermotor. Het zit meteen lekker, echt 'op' de motor, het voelt vertrouwd. Hij is namelijk erg vergelijkbaar met mijn eigen motor, de Yamaha FZ1N. De Z1000SX doet precies wat ik van deze motor verwacht: hij geeft een bak vertrouwen in elke bocht waar ik hem doorheen gooi én hij remt ook nog eens krachtig. De Z1000SX geeft een goede en snelle gasrespons. Het dashboard is niet erg goed af te lezen, de cijfers zijn in dunne lijntjes weergegeven. Gelukkig ben ik gezegend met haviksogen ...

Het stuur past niet bij deze sportief ogende motor. Het was fraaier geweest om er een superbike-stuur op te monteren in plaats van twee losse stuurhelften à la de Yamaha FJR1300. De smoke-spiegels zijn erg mooi gestylt, maar ik moet wel op de tank gaan liggen om ze bij te stellen. De kuipruit is van het formaat redelijk groot en niet bijpassend. Het is alsof ze ergens nog een ruitje hadden liggen en dachten: "Oh, die kunnen we wel op deze motor plakken."

Maar wat kan het allemaal schelen? Deze motor rijdt wat mij betreft het strakst, het zekerst en dus het lekkerst vergeleken met de andere motoren die we bij ons hebben.

BMW K1600GTL: wat zit er eigenlijk niet op?!

De innerlijke mens verwennen we tijdens een heerlijke lunch in de schaduwrijke tuin bij De Hoofdige Boer in Almen.

Na de lunch rijden we met onze ronkende motoren binnendoor richting Bathmen. Bij een mooie lange doordraaier worden actiefoto's gemaakt van de V-Strom en de Diavel. We wisselen wederom van motor. Ik zit op een uit de kluiten gewassen kerel, eh ... ik bedoel de BMW. Er zitten dusdanig grote koffers op, daar kun je gemakkelijk je schoonmoeder in kwijt. Als ik keer op de weg, beweegt niet onmiddellijk de voorkuip mee. Dat doet in het begin wat vreemd aan. Met deze motor kan ik gemakkelijk, zonder zeemleren fietsbroekje onder mijn motorbroek aan, naar de Pyreneeën rijden. De K1600GTL voelt goed stabiel aan in de bochten. De koppelingshendel zit - voor mijn toch niet kleine handen - wel wat ver weg. De spiegels geven een prima beeld van wat de mensen allemaal achter me uitspoken. Het is een ontzettend luxe motor, de lijst is bijna eindeloos lang: van xenon schijnwerpers, radio, een in hoogte elektrisch verstelbare ruit, zadelverwarming voor je warme kadetjes, drie rijstanden 'comfort', 'normaal', en 'sportief', ... tot een ingebouwd navigatiesysteem. Tja, wat zit er dan niet op? Dat is de achteruit. En daar zit hem nou net de kneep: ik heb niet zo zeer het gevoel op een motor te zitten. Tenzij ik natuurlijk de ruit zo ver mogelijk naar beneden zet, de motor in standje 'sportief' stel en luister naar mijn eigen schakelwerk. Want wat is die versnellingsbak luidruchtig! Daar mist deze motor een stukje Deutsche gründlichkeit.

Ducati Diavel: voor de duivel niet bang

In Zwiep wisselen we voor de laatste keer van motor. Jottem! Eindelijk zwiep ik mijn rechterbeen over de levendige Ducati. Het zadel is stevig en ronduitgeholt gevormd. Het zit prima, ondanks mijn 180 cm lengte, én afgezien van het feit dat zowel de handjes als voetjes veel verder naar voren reiken dan dat ik gewend ben.

Aan de binnenkant van mijn linker enkel voel ik wel de constante druk van het frame, dat kan op de lange duur wel eens gaan irriteren. Ik mis qua geluid de overbekende rammel van de koppeling, maar het bloedstollende uitlaatgeluid doet me dat snel vergeten.

Niet alleen de BMW heeft verschillende mappings. Met een druk op de knipperlicht cancel button kan ik kiezen tussen de rijmodus Sport, Touring en Urban.

De motor heeft een beetje een bullige Amerikaanse stoere chopper-look. De 240mm brede achtervelg is speciaal voor de Diavel gefabriceerd en rijdt veel gemakkelijker dan ik dacht. Het is beslist geen 'rechtdoor' fiets. Halverwege de achterband bevindt zich de kentekenplaat. Die komt vanaf de zijkant. Er is niet veel grondspeling, dus ik moet er niet al te sportief mee willen rijden ... Maar wat vóel ik me stoer als ik op deze motor rijd. Het kàn niet anders dan dat ik momenteel veel bekijks heb op deze loeiende krachtbron!

Conclusie

Het klinkt diplomatiek, maar ieder van deze motoren rijdt lekker. Het is maar net wat je verwachtingen zijn én hoe je rijstijl is. Afgaande op mijn sportieve rijstijl zal de nummer één niemand verbazen: de Kawasaki Z1000SX. Doe er maar een lintje omheen! De nummer 2 is de V-Strom, ondanks dat ik snel in de begrenzer zit. Nummer 3: de geweldig ronkende Ducati Diavel. Nummer 4 is voor mij de Honda Crossrunner. Andere vering erop en je hebt ineens een heel andere motor. De nummer 5 laat zich niet meer raden: de BMW. Als ik werkelijk van alle gemakken voorzien wil zijn, dan pak ik wel de auto.